بگذشت مه روزه

---

                                                     بگذشت شب هجران، معشوق پدید آمد

      آن صبح چو صادق شد، عذرای تو وامق شد

                                                   معشوق توعاشق شد، شیخ تو مرید آمد

      شد جنگ و نظر آمد، شد زهر و شکر آمد

                                                   شد سنگ و گهر آمد، شد قفل و کلید آمد 

      جان از تن آلوده، هم پاک به پاکی رفت

                                                      هرچند چو خورشیدی بر پاک و پلید آمد

      از لذت جام تو دل مانده به دام تو

                                                        جان نیز چو واقف شد، او نیز دوید آمد

      بس توبه شایسته برسنگ تو بشکسته

                                                      بس زاهد و بس عابد کو خرقه درید آمد

      باغ از دی نامحرم سه ماه نمی زد دم

                                                                بر بوی بهار تو، ازغیب رسید آمد